Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 1
" Biblioteczka Młodzieży Szkolnej   C. Niewiadomska   BARDZO DAWNO   KRÓLESTWO SKAŁ   Bajeczki Warszawa Nakład Gebethnera i Wolffa Kraków G. Gebethner i Spółka 1908 "

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 2
" BARDZO DAWNO. Dawno już temu, bardzo, bardzo dawno, w ogromnym lesie, który nazywano puszczą, mieszkali dzicy ludzie. Nie mieli oni chat wcale, spali w gąszczu, na gałęziach, w wypróchnialych starych drzewach lub w kryjówkach między skałami. Na pokarm zabijali leśne zwierzęta:..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 3
" Ludzie ci nigdy nie wychodzili ze swej puszczy; myśleli, że świat cały pokryty jest lasem, który nie kończy się wcale. Tymczasem jednego razu pewien dziki człowiek, powróciwszy z polowania na płochliwą sarnę, której dogonić nie mógł, opowiadał dziwne dziwy. Mówił, że las się..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 4
" stronę, uważając na słońce, bo inaczej byłby zabłądził i nigdy nie wyszedł z puszczy.   * * * Całe trzy dni szedł w ten sposób dziki człowiek, ale dopiero czwartego dnia przed wieczorem wyszedł na koniec lasu i ujrzał przed sobą ogromną łąkę, pokrytą bujną,..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 5
" Mieli słuszność moi bracia, że nie chcieli iść ze mną — pomyślał sobie dziki — tu pewno nikt nie mieszka; ani drzewa na schronienie, ani zwierzęcia na pokarm; wolę, wolę swoje lasy, puszcze nieprzebyte. — Schronił się pod pierwsze drzewa, lecz daleko odchodzić nie chciał,..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 6
" ciu! Już sięgnął nawet po największy kamień, aby ugodzić w głowę piękną zdobycz, gdy inne glosy zwróciły jego uwagę. Był to jakby płacz dzieci. Spojrzał w tamte stronę — a tu mnóstwo białych i czarnych zwierzątek, także z rogami na głowie i krótkimi ogonkami, biegnie,..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 7
" nic powiedzieć nie mógł z powodu niezmiernego zachwytu.   * * * Największe jednak zdziwienie teraz dopiero czekało dzikiego, gdy ujrzał na jednem z tych zwierząt człowieka. Koń pędził, człowiek krzyczał, trzymając się grzywy, wywijał długą witką i kierował całą..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 8
" nam żyć było, ale odkąd zaprzyjaźniliśmy się ze zwierzętami, niczego nam nie brakuje. — Jakto: zaprzyjaźniliście się ze zwierzętami? Alboż zwierzę może być przyjacielem człowieka? — Nawet bardzo pożytecznym. Czy widziałeś te wielkie zwierzęta, co szły naprzód?..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 9
" wiórki; te nie przyjaźnią się nigdy z człowiekiem i nie pomagają mu w niczem. — A człowiek co dla nich robi? spytał mieszkaniec stepu. — Dobrego nic. Gdy jest głodny, zabija je i zjada. — Więc za cóż one mają mu być przyjaciółmi? Ja dbam o swoje stada, chronię je od zimna,..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 10
" — Właśnie gdy dziki człowiek rozmawiał z pasterzem, którego towarzysze oddalili się wraz ze stadami, w poblizkiej puszczy rozległ się ryk groźny i straszne niedźwiedzisko ukazało się o kilka kroków. Pasterz się przeląkł, bo nie miał z sobą żadnej broni, ani psa do pomocy,..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 11
" kę, ażeby bracia jego skosztowali świeżego mleka. Potem zasiedli wszyscy razem do śniadania. Pili mleko z worków skórzanych, jedli suszone owoce, ziarna jakieś i korzonki, wkońcu po kawale niedźwiedziny. Zaspokoiwszy głód, myśliwy z psami i owieczką ruszył do swoich braci, aby ich..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 12
" KRÓLESTWO SKAŁ. Daleko, daleko, na ogromnem morzu była bezludna (1) wyspa (2), o której mówiono, iż jest skarbcem bogatego czarodzieja. Znajdowały się tam podobno nieprzebrane bogactwa i klejnoty (3). Nikt nie był na tej wyspie, gdyż niełatwo było odszukać ją na morzu, a oprócz..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 13
" Zdaleka już świeciła, jak olbrzymi djament (1), mieniąc się najpiękniejszymi kolorami tęczy. Junak musiał przymknąć oczy, gdyż blask olśniewał go, niby od słońca. Wyskoczył szybko na brzeg i stanął zdumiony: przed nim roztaczał się dziwny krajobraz: na środku wyspy wznosiła..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 14
" dzej, zanim widmo głodowej śmierci przed nim stanie! Ale czy uciec zdoła? Teraz zrozumiał, dlaczego mówiono, że skarbów czarodzieja strzeże śmierć nieubłagana.   * * * Jak to rozumiesz, że śmierć strzegła skarbów czarodzieja? Czego brakowało na wyspie? Co to znaczy:..."

Bardzo dawno ; Królestwo skał : bajeczki - strona 15
" [...] 35. Prus Bolesław [...] 36. Dygasiński Ad. W puszczy ... 12 37. Wilk, psy i ludzie ... 10 38. Junosza Klemens. Wilki. — Wesołego ... 8 39. Tetmajer Kaz. Ksiądz Piotr ... 6 40. Gomulicki W. Chałat ... 8 41. Żeromski Stef. Zmierzch. — Cokolwiek się zdarzy ... 6 42. Skarbek F...."